About AEC

ภูมิศาสตร์ประเทศลาว

by Editor Thekob Tourismthailand.org/AEC

 
 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุพานุวง หลวงพระบาง
 
สำหรับสายวิชาชีพ นักเรียนต้องจบชั้นมัธยมปลายจึงจะสมัครเรียนได้ แบ่งเป็นประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นกลาง
ระยะเวลาศึกษา 2 ปี และประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง ระยะเวลาศึกษา 3 ปี
สปป.ลาว มีวิทยาลัยเทคนิคในสังกัดกรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ 22 แห่ง เช่น วิทยาลัยเทคนิคสรรพวิชา
วิทยาเทคนิคปากป่าสัก โรงเรียนเทคนิคลาว-เยอรมัน นอกจากนี้ยังมีวิทยาลัยที่สอนเฉพาะทาง เช่น วิทยาลัยการช่าง
วิทยาลัยช่างครู วิทยาลัยกฎหมาย รวมทั้งมีสถาบันการศึกษาของเอกชนจำนวนหนึ่ง เช่น วิทยาลัยลาว-อเมริกัน
วิทยาลัยธุรกิจลาว-สิงคโปร์ และสถาบันนวัตกรรมเทคโนโลยีของมหาวิทยาลัยราชธานี
จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเปิดสอนด้านการพยาบาลและคอมพิวเตอร์
 
 
โครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญของประเทศลาว
 
การคมนาคมทางถนน
 
ถนนในลาว
 
ทางหลวงหมายเลข 1 เริ่มจากชายแดนสปป.ลาว ที่ติดกับจีนแขวงพงสาลี ผ่านแขวงพงสาลี หลวงน้ำทา อุดมไซ
หลวงพระบาง และเชื่อมต่อกับทางหลวงหมายเลข 6 ที่แขวงหัวพัน
 
ทางหลวงหมายเลข 2 เชื่อมสปป.ลาว-เวียดนาม ต่อจากทางหลวงหมายเลข 3 ที่แขวงหลวงน้ำทา ผ่านแขวงพงสาลี
จากนั้นเชื่อมต่อกับทางหลวงหมายเลข 6 ของเวียดนามที่เมืองเดียนเบียนฟู มุ่งสู่ฮานอยได้
 
ทางหลวงหมายเลข 3 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Northern Economic Corridor Project เพื่อเชื่อมโยงไทย-ลาว-จีน
จากอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เข้าสู่สปป.ลาวที่เมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว
(รัฐบาลลาวกำลังดำเนินการก่อสร้างสะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่ 4
เพื่ออำนวยความสะดวกแก่การสัญจรตามทางหลวงหมายเลข 3) ผ่านหลวงน้ำทา สู่มณฑลยูนนาน ประเทศจีน
รวมระยะทางจากเชียงรายสู่คุนหมิงประมาณ 1,200 กิโลเมตร เฉพาะส่วนที่ผ่านสปป.ลาวมีระยะทาง 228 กิโลเมตร
 
แผนที่เส้นทาง R3A
 
ทางหลวงหมายเลข 4 เริ่มตั้งแต่เมืองแก่นท้าว แขวงไซยะบุรี ซึ่งอยู่ตรงข้ามอ.ท่าลี่ จังหวัดเลย โดยมีสะพานมิตรภาพไทย-ลาว
ข้ามแม่น้ำเหืองเชื่อมทั้งสองฝั่ง ทางหลวงหมายเลข 4 ตัดผ่านแขวงไซยะบุรีไปบรรจบกับทางหลวงหมายเลข 13 เหนือที่
เมืองเชียงเงิน แขวงหลวงพระบาง เส้นทางนี้ต้องผ่านแม่น้ำโขงซึ่งในปัจจุบันยังไม่มีสะพาน แต่สปป.ลาว กำลังจะก่อสร้างสะพาน
ข้ามแม่น้ำโขงเพื่อเชื่อมแขวงหลวงพระบางกับแขวงไซยะบุรี (ปากคอน-ท่าเดื่อ) ความยาว 620 เมตร กว้าง 10.5 เมตร
และปรับปรุงถนนจากสะพานไปเมืองเชียงเงิน แขวงหลวงพระบาง ระยะทาง 58 กิโลเมตรเป็นถนนลาดยาง
เส้นทางนี้จะอำนวยความสะดวกในการเดินทางและขนส่งระหว่างจังหวัดเลยกับแขวงไซยะบุรีและแขวงหลวงพระบาง
 
ทางหลวงหมายเลข 7 เชื่อมต่อถนนหมายเลข 13 กับถนนที่จะไปเมืองวินห์ ของประเทศเวียดนาม ยาว 270 กิโลเมตร
ลาดยางแล้วประมาณ 170 กิโลเมตร
 
ทางหลวงหมายเลข 8 แยกจากถนนหมายเลข 13 บริเวณตอนกลางของประเทศ เชื่อมต่อจากประเทศไทยสู่สปป.ลาว
ที่เมืองปากกระดิ่ง แขวงบอลิคำไซ และเชื่อมต่อกับถนนหมายเลข 1 ของเวียดนามที่มุ่งสู่เมืองวินห์ และฮาติง
เมื่อการก่อสร้างสะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่ 3 ข้ามแม่น้ำโขงแล้วเสร็จ (จังหวัดนครพนม-แขวงคำม่วน)
การเดินทางจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยไปเวียดนามสามารถใช้ทางหลวงหมายเลข 8 ได้สะดวกขึ้น
 
ทางหลวงหมายเลข 9 แยกจากถนนหมายเลข 13 ที่แขวงสะหวันนะเขต เชื่อมจากจังหวัดมุกดาหารของไทย
ผ่านทางสะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่ 2 มุ่งสู่เวียดนามที่ด่านลาวบาว เป็นถนนสายเศรษฐกิจที่สำคัญ
ในปัจจุบันและอนาคต โดยเฉพาะด้านการท่องเที่ยวและการขนส่งสินค้าจากไทยสู่สปป.ลาวและเวียดนาม
 
ทางหลวงหมายเลข 10 เชื่อมต่อกับสะพานข้ามแม่น้ำโขงที่เมืองปากเซ แขวงจำปาสัก
และเชื่อต่อกับจังหวัดอุบลราชธานีที่ด่านช่องเม็ก
 
ทางหลวงหมายเลข 12 เชื่อมทางหลวงหมายเลข 13 ที่เมืองท่าแขก แขวงคำม่วนเชื่อมกับจังหวัดนครพนมของไทย ซึ่งกำลัง
ก่อสร้างสะพานมิตรภาพแห่งที่ 3 และเชื่อมต่อกับประเทศเวียดนามที่ด่านนาเพ้า-จาลอ
 
ทางหลวงหมายเลข 13 เชื่อมทางตอนใต้และเหนือของสปป.ลาว เริ่มจากชายแดนติดประเทศกัมพูชา เลาะเลียบตามแม่น้ำโขง
ถึงนครหลวงเวียงจันทน์และผ่านไปยังแขวงอุดมไซ เชื่อมกับถนนหมายเลข 7, 8 และ 9
 
ทางหลวงหมายเลข 18 แยกมาจากทางหลวงหมายเลข 13 ใต้ที่แขวงจำปาสัก ตัดผ่านแขวงอัตตะปือ ไปออกชายแดน
ประเทศเวียดนามที่ด่านพูเกือ
 
การเดินทางไปลาวด้วยรถไฟ
 
การคมนาคมทางรถไฟ
สปป.ลาวมีทางรถไฟสายแรกที่เชื่อมจากจังหวัดหนองคายของไทยไปยังสถานีท่านาแล้ง บ้านโคกโพสี เมืองหาดทรายฟอง
นครหลวงเวียงจันทน์ ระยะทาง 3.5 กิโลเมตรเปิดใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2552 รัฐบาลลาวมีโครงการ
ก่อสร้างทางรถไฟช่วงที่ 2 จากสถานีท่านาแล้งไปยังสถานีเวียงจันทน์ เขตบ้านคำสว่าง (หลังสนามกีฬาซีเกมส์)
ระยะทาง 9 กิโลเมตร ในเร็วๆ นี้อีกด้วย
 
การเดินทางไปลาวทางเรือ
 
การคมนาคมทางน้ำ
สปป.ลาวมีแม่น้ำโขงไหลผ่านตลอดทั้งประเทศ ความยาวจากทิศเหนือจรดทิศใต้รวม 1,835 กิโลเมตร
แต่มีข้อจำกัดทางกายภาพ เช่น เกาะแก่งและระดับน้ำ ทำให้มีระยะทางที่ใช้ในการขนส่งเพียง 875 กิโลเมตร
เดินเรือได้สะดวกเฉพาะฤดูน้ำหลากในเดือนพฤษภาคม-ธันวาคม ซึ่งสามารถใช้เรือขนาดใหญ่ขนส่งและ
ลำเลียงสินค้าได้ถึงลำละ 120-150 ตันส่วนช่วงเดือนมกราคม-เมษายน ที่น้ำน้อย
ต้องใช้เรือขนาดเล็กขนส่งสินค้าได้เพียงประมาณลำละ 40-60 ตัน
 
แม่น้ำสายสำคัญของประเทศลาว มีดังนี้
ชื่อแม่น้ำ
เส้นทางจาก – ถึง
ความยาว
แม่น้ำอู
พงสาลี – หลวงพระบาง
448 กิโลเมตร
แม่น้ำงึม
เชียงขวาง – เวียงจันทน์
354 กิโลเมตร
แม่น้ำเซบั้งเหียง
สะหวันนะเขต
338 กิโลเมตร
แม่น้ำเซบั้งไฟ
สะหวันนะเขต – คำม่วน
239 กิโลเมตร
แม่น้ำทา
หลวงน้ำทา – บ่อแก้ว
325 กิโลเมตร
แม่น้ำเซกอง
สาละวัน –เซกอง – อัตตะปือ
320 กิโลเมตร
แม่น้ำกระดิ่ง
บอลิคำไซ
103 กิโลเมตร
แม่น้ำคาน
หัวพัน – หลวงพระบาง
90 กิโลเมตร
แม่น้ำแบง
อุดมไซ
215 กิโลเมตร
แม่น้ำเซโดน
สาละวัน – จำปาสัก
192 กิโลเมตร
แม่น้ำเซละนอง
สะหวันนะเขต
115 กิโลเมตร
 
 
การบินลาวสายการบินแห่งชาติ
 
การคมนาคมทางอากาศ
สนามบินหลักของประเทศลาว คือ สนามบินวัดไตที่นครหลวงเวียงจันทน์ มีพื้นที่ 10 ตารางกิโลเมตร
รองรับผู้โดยสารได้ปีละ 1.5 ล้านคน ปัจจุบันมีสายการบินที่ให้บริการบินตรงจากนครหลวงเวียงจันทน์สู่
8 เมืองในต่างประเทศ คือ กรุงเทพ ฮานอย โฮจิมินห์ พนมเปญ เสียมราฐ คุนหมิง หนานหนิงและกัวลาลัมเปอร์
รัฐบาลลาววางแผนจะสร้างสนามบินนานาชาติแห่งใหม่ที่กิโลเมตรที่ 21 ทางตะวันออกเฉียงใต้ของนครหลวงเวียงจันทน์
ขนาด 24 ตารางกิโลเมตร โดยกำหนดศึกษาความเป็นไปได้ภายในปี 2558
 
สนามบินสำคัญอื่นๆ ในสปป.ลาว คือ
  • สนามบินหลวงพระบาง ซึ่งขณะนี้รัฐบาลจีนได้ให้ความช่วยเหลือเพื่อก่อสร้างสนามบินแห่งใหม่ มีรันเวย์ยาว 3,000 เมตร สามารถรองรับเครื่องโบอิ้ง 4 ลำ และ ATR 7 ลำได้พร้อมกัน คาดว่าจะสร้างเสร็จในปี 2556
  • สนามบินปากเซ มีรันเวย์ยาว 2,400 เมตร กว้าง 45 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินโบอิ้ง 737 และแอร์บัส A 320
  • สนามบินสะหวันนะเขต
ส่วนเมืองอื่นๆ ที่มีสนามบินสำหรับเที่ยวบินภายในประเทศ คือ ห้วยทราย หลวงน้ำทา อุดมไซ พงสาลี เชียงขวาง และไซยะบุรี
 
 
จุดผ่านแดนไทย-ลาว
 
สะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่ 2 มุกดาหาร-สะหวันนะเขต
 
ตามกฎระเบียบของไทย จุดผ่านแดนที่คนไทย - คนลาว และคนจากประเทศที่ 3 เดินทางผ่านได้และสามารถขนส่ง
สินค้าเข้า-ออกได้ คือ จุดผ่านแดนถาวร ซึ่งชายแดนไทย-ลาวมี 15 แห่ง จุดผ่านแดนประเภทนี้ ฝั่งลาวเรียกว่า
ด่านสากล จุดผ่านแดนระดับรองลงมา คือ จุดผ่อนปรน ซึ่งฝั่งลาวเรียกว่า ด่านท้องถิ่น จุดผ่านแดนประเภทนี้
อนุญาตให้เข้า-ออกได้เฉพาะคนไทยและคนลาว และไม่ได้เปิดทุกวัน ทั้งนี้ สปป.ลาว มีด่านอีกประเภทหนึ่งเรียกว่า ด่านประเพณี
ซึ่งให้เข้า-ออกได้เฉพาะประชาชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่บริเวณชายแดน ซึ่งอาจสรุปประเภทของจุดผ่านแดนไทย-ลาวได้ ดังนี้
 
 
ฝั่งไทย
 
ฝั่งลาว
 
 
จุดผ่านแดนถาวร ชายแดนไทย - ลาว มี 15 แห่ง
 
 
ด่านสากลชายแดนลาว-ไทย มี 9 แห่ง
 
 
 
จุดผ่อนปรนการค้า ชายแดนไทย - ลาวมี 31 แห่ง
 
 
ด่านท้องถิ่น
 
 
ด่านประเพณี
 
 
 
รถ 3 ล้อโดยสารสะพานมิตรภาพน้ำเหือง-แก้วท้าว
 
 
ไทยมีจุดผ่านแดนถาวรด้านชายแดน ไทย-ลาว 15 แห่ง
 
 
ด่าน
 
 
หมายเหตุ
 
ด่านสะพานมิตรภาพไทย - ลาว แห่งที่ 1
(จังหวัดหนองคาย - นครหลวงเวียงจันทน์)
 
เป็นเส้นทางคมนาคมขนส่งหลักระหว่างไทยกับ สปป.ลาว
 
 
ด่าน อ.เชียงของ
(จังหวัดเชียงราย - เมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว)
 
 
เชื่อมโยงกับเส้นทาง R3A โดยต้องข้ามแม่น้ำโขง
โดยแพขนานยนต์ แต่ในอนาคตจะมีสะพานมิตรภาพ
ไทย-ลาวแห่งที่ 4
 
 
ด่านสะพานมิตรภาพน้ำเหืองลาว - ไทย
(อ.ท่าลี่ จ.เลย - เมืองแก่นท้าว แขวงไซยะบุรี)
 
 
เปิดใช้เมื่อวันที่ 28 ต.ค. 2547 จากด่านไปเมือง
หลวงพระบางมีระยะทาง 363 กม.
แต่ถนนยังมีสภาพไม่ดี
 
 
ด่าน อ.บึงกาฬ
(จ.หนองคาย - เมืองปากซัน แขวงบอลิคำไซ)
 
 
เชื่อมโยงกับเส้นทางหมายเลข 8 ในสปป.ลาว
ใช้แพขนานยนต์ในการข้ามแม่น้ำโขง
 
ด่าน จ.นครพนม
(อ.เมือง จ.นครพนม - เมืองท่าแขก แขวงคำม่วน)
 
 
เชื่อมโยงกับเส้นทางหมายเลข 12 ในสปป.ลาว
ใช้แพขนานยนต์ในการข้ามแม่น้ำโขง แต่ในอนาคตจะ
มีสะพานมิตรภาพไทย - ลาวแห่งที่ 3
 
 
ด่านสะพานมิตรภาพไทย - ลาวแห่งที่ 2
(จังหวัดมุกดาหาร - แขวงสะหวันนะเขต)
 
 
เชื่อมโยงกับเส้นทางหมายเลข 9 ตามแนว
East – West Economic Corridor
ไปสู่ท่าเรือในเวียดนามได้
 
 
ด่านช่องเม็ก
(อ.สิรินธร จ.อุบลราชธานี - วังเต่า แขวงจำปาสัก)
 
 
เป็นจุดผ่านแดนสู่แขวงภาคใต้ของสปป.ลาว และ
สามารถเดินทางไปเวียดนามได้ทางด่านพูเกือ
แขวงอัตตะปือ
 
 
ด่านห้วยโก๋น
(อ.เฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน - เมืองเงิน แขวงไซยะบุรี)
 
 
เป็นเส้นทางสู่เมืองหลวงพระบางและแขวงภาคเหนือ
ของสปป.ลาว รัฐบาลลาวกำลังจะก่อสร้างสะพาน
ข้ามแม่น้ำโขงที่เมืองปากแบง แขวงอุดมไซ
 
 
ด่านสถานีรถไฟหนองคาย
(จังหวัดหนองคาย – ท่านาแล้ง นครหลวงเวียงจันทน์)
 
 
เปิดใช้เมื่อเดือน มิถุนายน 2553 มีเฉพาะการขนส่ง
ผู้โดยสาร ไม่มีการขนส่งสินค้าเพราะยังไม่มีคลังสินค้า
 
ทั้งนี้ มีจุดผ่านแดนถาวร 6 แห่ง ที่ด่านฝั่งตรงข้ามในสปป.ลาว เป็นด่านท้องถิ่น คนจากประเทศที่ 3 จึงเดินทางผ่านด่าน
เหล่านี้ไม่ได้ ได้แก่
  • จุดผ่านแดนถาวรบ้านเชียงแสน อ.เชียงแสน จ.เชียงราย ตรงข้ามด่านเมืองต้นผึ้ง แขวงบ่อแก้ว
  • จุดผ่านแดนถาวร อ.เชียงคาน จ.เลย ตรงข้ามด่านเมืองซะนะคาม แขวงเวียงจันทน์
  • จุดผ่านแดนถาวรบ้านคกไผ่ อ.ปากชม จ.เลย ตรงข้ามด่านบ้านวัง เมืองหมื่น แขวงเวียงจันทน์
  • จุดผ่านแดนถาวรท่าเสด็จ อ.เมือง จ.หนองคาย ตรงข้ามด่านท่าเดื่อ นครหลวงเวียงจันทน์ (เดิมด่านท่าเดื่อ เป็นด่านสากล แต่หลังเปิดใช้สะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่ 1 ด่านสากลจึงย้ายไปที่สะพานแทน)
  • จุดผ่านแดนถาวร อ.เมือง จ.มุกดาหาร ตรงข้ามด่านเมืองไกสอน พรหมวิหาน แขวงสะหวันนะเขต (เดิมด่านเมืองไกสอน พรหมวิหาน เป็นด่านสากล แต่หลังเปิดใช้สะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่ 2 ด่านสากลจึงย้ายไปที่สะพานแทน และรัฐบาลลาวได้ลดระดับด่านเป็นด่านท้องถิ่น)
  • จุดผ่านแดนถาวรบ้านปากแซง กิ่งอำเภอนาตาล จ.อุบลราชธานี ตรงข้ามด่านบ้านปากตะพาน แขวงสาละวัน
ด่านสากลน้ำโสย ชายแดนลาว-เวียดนาม
 
สปป.ลาว มีจุดผ่านแดนทางบกที่เป็นด่านสากลกับประเทศเพื่อนบ้านอื่นๆ คือ พม่า จีน เวียดนาม และกัมพูชา อีก 10 ด่าน
และมีด่านสากลในสนามบิน 4 แห่ง ดังนี้
 
ด่านสากลลาว – พม่า
  • ด่านเมืองมอม แขวงบ่อแก้ว – วังปุ่ง ท่าขี้เหล็ก
ด่านสากลลาว – จีน
  • ด่านบ่อเต็น แขวงหลวงน้ำทา – บ่อหาน (เส้นทาง R3)
ด่านสากลลาว – เวียดนาม
  • ด่านน้ำโสย แขวงหัวพัน – นาแมว
  • ด่านน้ำกั่น แขวงเชียงขวาง – น้ำกั่น
  • ด่านน้ำพาว แขวงบอลิคำไซ – เกาแจ่ว (ทางหลวงหมายเลข 8)
  • ด่านนาเพ้า แขวงคำม่วน – จาลอ (ทางหลวงหมาย 12)
  • ด่านแดนสะหวัน แขวงสะหวันนะเขต – ลาวบาว (ทางหลวงหมายเลข 9)
  • ด่านปางหก แขวงพงสาลี – ไตจาง
  • ด่านพูเกือ แขวงอัตตะปือ – เบออี (ทางหลวงหมายเลข 18)
  • ด่านสากลลาว – กัมพูชา
  • ด่านหนองนกเขียว – ตราเปรียงเกรียน
ด่านสนามบินสากล
  • ด่านสนามบินหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง
  • ด่านสนามบินวัดไต นครหลวงเวียงจันทน์
  • ด่านสนามบินปากเซ แขวงจำปาสัก
  • ด่านสนามบินสะหวันนะเขต แขวงสะหวันนะเขต
 
 
ดอกไม้ประจำชาติ
 
ดอกจำปา ดอกไม้ประจำชาติลาว
 
“ดอกจำปา” หรือที่คนไทยเรียกว่า “ดอกลีลาวดี” สามารถพบเห็นได้ทั่วทุกหนแห่งในประเทศลาว ชาวลาวนิยมนำดอกจำปา
มาทำเป็นพานบายสีสู่ขวัญถวายพระ และนำมาร้อยเป็นพวงมาลัยเพื่อต้อนรับแขกบ้าน - แขกเมืองตามประเพณีอันดีงาม
มาแต่โบราณกาล ดอกจำปาที่เป็นดอกไม้ประจำชาติของลาว จะมี 5 กลีบสีขาวปนเหลืองบานซ้อนกันอยู่ในดอกเดียว
ซึ่งเปรียบเสมือนความเจริญรุ่งเรืองใบสีเขียวอ่อน เปรียบเสมือนความอุดมสมบูรณ์ของป่าไม้และธรรมชาติ
จนมีคำกล่าวกันว่า ดอกจำปาที่สวยที่สุดจะบานอยู่ใน ประเทศลาวเท่านั้น” 
 

Editor Thekob Tourismthailand.org/AEC

เป็นศูนย์กลางของการท่องเที่ยว เราจะนำเสนอแหล่งท่องเที่ยว และรวบรวมแหล่งท่องเที่ยว ไม่ว่าทุกท่านต้องการไปท่องเที่ยวที่ไหนภายในประเทศอาเซียน